Autor: Lydia

0

****

W szczelinie między słowami
zalega miękka ciemność
cicha jak oddech

Dotyk troski osuwa się z niej
i spada w głąb
gdzie coś bez nazwy
powoli gaśnie

❤️
6
👍
2
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
2
0

Barwy słów

ja i słowa
wspólne terytorium
niepodzielone przecinkiem

one wiedzą
kiedy milczę naprawdę

z liter robię sobie schron
one ze mnie głoskę,
która drży, gdy ktoś czyta

czasem buntują się
nie chcą być miękkie

ale nocą
układają się we mnie
jak koty
w ciepłe zdania

❤️
3
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
1
1

**

czy to już ten moment
gdy serce pęka bez dźwięku
a myśl próbuje jeszcze raz
rozchylić zamknięte drzwi?

czy zdążę spojrzeć w niebo
nim całkiem zapomnę jego kolor
czy ono w ogóle pamięta
że ktoś tu chciał się odbić w błękicie?

czy słowa mogą umrzeć we mnie,
nie wydane, nieusłyszane,
jak ptaki, którym nikt nie otworzył klatki?

czy zdążę jeszcze zadrżeć,
nim wszystko się wypali,
czy zostanie po mnie tylko
ciepło dłoni,
której nie było komu trzymać?

❤️
4
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
2
0

***** *

Płytki oddech.
Powietrze waży zbyt wiele.

Wewnątrz
pęka cisza,
sypie się człowiek
jak liść
z własnego drzewa.

❤️
5
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
2
0

Gwiazdozbiory

Niektórzy niosą w sobie pył,
co zna język pierwszego światła.
Z ich spojrzeń sypie się milczenie,
lekkie jak popiół po stworzeniu.

Spotkanie z nimi
to jak dotknąć mapy nieba,
którą ktoś spisał snem,
a nie atramentem.

Mówią ruchem gwiazd,
przemykają przez orbitę serca
bez dźwięku,
jak wspomnienie, które nie chce zgasnąć.

❤️
3
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
3
3

Fragmenty

Rozpadam się w drobne oddechy,
jak liście porwane przez wiatr,
które próbują jeszcze tańczyć,
choć nie mają już siły.

Czuję każdy fragment mnie,
co odchodzi w nieznane.
W upadku szukam ciepła
Twojej dłoni,

która szepnie:
tu jesteś cała,
choć świat wciąż próbuje
rozproszyć Cię na kawałki.

❤️
3
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
1
0

Miedziane gołąbki

Wieżowce unoszą się w górę,
a pod nimi kruche fasady dawnych lat.

Dwie duszyczki idą razem,
jakby świat był utkany z ich kroków.

Liście przybierają barwę fioletu,
szeleszczą cicho, gdy mijają je słowa.

Lampy migoczą
Splatając spojrzenia.

Światło budynków kładzie się na dłoniach,
a rozmowy płyną dłużej niż noc.

25.08.2025 🤍🖤

❤️
3
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
3
1

12.2022

Życie uczy nas smaków cierpienia, bo tylko przez ból serce rozpoznaje swoje pragnienie kochania. Cierpienie jest jak deszcz na spękaną ziemię- boli, zmienia, ale też przygotowuje nas do przyjęcia czułości, która nadaje sens każdemu oddechowi.
Kochanie staje się wtedy nie tylko pragnieniem, lecz najdelikatniejszym aktem odwagi, który pozwala nam rozkwitnąć mimo burz.

(zimowe zapiski 12.2022)

❤️
1
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
0
– 1 – 2 – 3 – 4 – 5 –