Złoty pył pragnienia – DOPAMINA

Bóg przesuwał noc jak szufladę
i szukał w niej początku.

Znalazł tylko małą rybę
płynącą przez zegar
pod prąd wskazówek.

Na jej łuskach
tańczyła dopamina —
złoty pył po pragnieniu,
które jeszcze nie znało imienia.

Bóg dmuchnął.

Minuty rozwinęły skrzydła,
a człowiek, z kieszeniami pełnymi ciszy,
ruszył za nimi
jak za chlebem
unoszącym się nad wodą.

Po drodze spotkał drzewo,
które rosło korzeniami ku niebu.
Na każdej gałęzi wisiał klucz,
ale żaden nie pasował
do drzwi, które nosił w sobie.

„To dobrze” — powiedział Bóg.
„Nie wszystko trzeba otwierać”.

Wtedy z chmur wysypały się schody.
Prowadziły w dół,
do piwnicy pod światem,
gdzie aniołowie naprawiali skrzydła
za pomocą nici,
igieł
i starych map.

Jeden z nich miał twarz
podobną do twarzy człowieka
w chwili, gdy przypominasz sobie
zapomniany sen.

Człowiek usiadł na stopniu.
Z jego dłoni wyrosła rzeka
popłynęła przez pokój,
omijając wszystkie meble
oprócz pustego krzesła.

Na krześle ktoś położył jabłko.
Jabłko miało w środku małe słońce,
a słońce świeciło tylko wtedy,
gdy przymknięte oczy patrzyły
w głębokim zamyśleniu

Bóg zamknął szufladę nocy
bardzo ostrożnie,
aby nie obudzić
tego, co jeszcze nie zostało stworzone.

———————-
widziałem na spacerze…

❤️
0
👍
0
⭐
0
💡
0
❗
0
📖
0