poezja-proza.pl

Patrzeć prosto w ścianę
Na boku podkurczyć kolana
Zamknąć myśli w kapsule
Przetrwać jeszcze chwilę, jeszcze do rana

Rano zgasić księżyc
I słońce znów włączyć
Z termosem zimnej kawy
Lawiny przypadków jeszcze nie kończyć

Kwantów już nie podzielić
Wytłumaczyć tylko stany splątane
Wyślę tylko wiadomość przez ocean
Koniecznie o czwartej nad ranem

Na końcu świata wojny nie wygram
Po upadku nie poda nikt dłoni
Tam wszyscy przeciwko nam
Tam też już mnie nie obronisz

Jeśli zniknie ten świat
Co komu wtedy pisane
Ostatni do Ciebie list
Na zawsze w plecaku schowany?

Kto kogo kochał otwarcie
Kto tylko mógł wiersze pisać
Kto dzielił z Tobą świat
Kto dzięki Tobie mógł oddychać

Kogo uchroniłaś przed ucieczką
Kogo już nigdy nie stracisz
Kto będzie na zawsze Twój
Choć już go nigdy nie zobaczysz

Nieobcy byłeś mi wtedy
Nigdy nie czułam wcześniej
Tego co po raz pierwszy
Dopadło mnie nagle

Nieobcy byłeś mi wtedy
Jakbym znała cię od zawsze
Czułam że jesteś tym jedynym
Choć ujrzałam cię po raz pierwszy

Nieobcy byłeś mi wtedy
Drżałam jak liść na wietrze
Bałam się jak nigdy dotąd
Że mnie nie pokochasz

Nieobcy byłeś mi wtedy
I zarazem tak bardzo bliski
Choć się prawie nie znaliśmy
Zaufałam ci pierwszy raz

Jak nikomu nigdy dotąd
Wiedziałam że to ty tym jedynym
Bez wątpliwości i strachu
Miałeś to coś w sobie

Co poruszyło moje serce
Destrukcyjnie przestało
kochać i zakochało się
Ponownie w tobie

Nagle zawrót głowy!
Ciemność przed oczami.
I ten szum w uszach?
Krew wre jak wulkan!

Usta nic nie mówią.
Myśl pędzi za myślą.
Jak express na stacji.
Z sekundy na sekundę.

Po prostu znienacka.
Uderza chwila zapomnienia!
Prosto do głowy.
Musującym winem.

Dotyk parzy gorącej twarzy.
W półmroku szkli się wzrok.
W pierwszym przypływie impulsu.
Nie ma już granic nieśmiałości i…

Wstyd gdzieś uciekł.
Muzyka cicho płynie.
Z akordów fortepianu.
Tango w rytmie dwojga serc.

walc miłości harmonia serc
takt melodii pieszczot szept
tańcz ze mną tańcz w rytmie
melodii przy blasku świec

lawina czułości w dotyku
w objęciach mur ciał
poczucie bezpieczeństwa
z ufnością wzajemną

dwie dusze nierozłączne
w biciu jedność serc
w tym samym rytmie
zgodnie brzmią razem

w kościele weselne dzwony
czy istnieje taka miłość…
naprawdę w codzienności
czy tylko w snach urojonych

czym trzeba sobie zasłużyć
na harmonię serc w miłości
gdzie ją spotkać i kiedy…
po drodze tyle burz zawiei
i zamieci gdzie pośród
kłosów i ziarna są plewy

miękkim muśnięciem warg
puste tęsknoty zwilżone
lekkim tchnieniem oddechu
przepełnione sny nienasycone

akrybia jedwabiu skóry
emocji gwałtownych moc burzy
bliskość obecna pocałunków
apetyt się wzmaga głód pragnienie

zapach smak dotyk w pamięci
unosi się wabi myśli grzeszne
dobrany tok słów staranny
wsłuchiwanie się w szmer pieszczot

krąg wtulenia od niechcenia
nie ma cierpienia ani strachu
początek i koniec małego świata
pod kocem gwiazd ciemność nocy

namiętność zmysłów przebudzona
miłości przypływ uniesień gnany
w kształcie serc dwa żagle się bielą
w otchłani doznań oceanu we śnie

Od pierwszego usłyszenia
W toni źrenic rozbłysły iskierki.
W sercu zaiskrzyło i wybuchło!
Przed oczami świat zawirował.

Na moment ciemno się zrobiło.
Ciepły głos modulacji zniewala.
Cichy szept mowy na kolana powala!
Jak przez telefon się nie zakochać?

Jak nie zwariować na jego punkcie?
Miłość nie od pierwszego wejrzenia.
Ale od wsłuchania się w dzień dobry.
Siłą mocy zawładnął sercem i myślą.

Gdzieś na dnie gardła grzęzną słowa.
Przyśpieszone serca bicie słychać.
Tak mocno wali i z piersi się wyrywa!
Krew pulsuje i skronie wilgotnieją.

Luka i zamęt w głowie panuje.
Trudno nie ponieść się zmysłom.
Każda sylaba, spółgłoska i głoska-
W jego ustach poddaje się analizie.
Gdy emocje biorą górę nad miłością.