Autor: Lydia

zamurowane okna
przechowują serca
marmur zna kolejność kroków,
pogubionych dusz

w katedrze istnienia
każdy oddech jest nawą
dach opiera się
na milczeniu
cięższym niż rzeźby

Nie ruszam się
nie poruszam słów
nie chce Cię wyciągać

Jestem
w tej samej nieruchomej wodzie
gdzie nie płynie już nic

Nie oddycham mocniej
ni cisza
ni czas

Nie dotykam
nie patrzę za długo
nie składam Cię w sens

Trwamy
dwie obecności
jedna krucha
druga światłem cienia

Jeśli zadrżysz
chociaż o milimetr
usłyszę

Są takie miejsca
gdzie miłość
to tylko obecność,
która nie chce Cię zabrać

w zaułku bez mapy

gdzie cisza ma smak atramentu

drzwi bez klamki otwierają się sercem

schody skrzypią strofami

pod stopami szeleszczą wersy

w kącie siedzi myśl

ubrana w zamszowe rymy

pióra tu nie śpią

tylko śnią dalej

każdy oddech jest początkiem zdania