Autor: silvershadow

może tylko uciąć
wyrosłą z głowy gałąź
podnieść liść
zawieruszony pośród myśli

jak wyschnięty zalążek
przytrzymać pod światło
pozaziemskiej wyroczni

i wyglądać jej
za zasłoną dnia
na którejś z kruchych dróg promieni

w odłamku chwili
bezmiar uniesień

między nami raj
niczym bagaż

na wątłych plecach
ostatniego tchnienia

w spiętrzonym cieniu
Hekate

jak spojrzenia widziane od środka

do lustra chwili
wpadają słońca
wszystkich dni

głosy szerokie
i kruche
jak pierścienie ze szkła

przecinają się
w cichych punktach

– małe miejsce w rozszerzonej chwili
skąd przed pociąg

wybiegają nasze ślady

chcąc nie chcieć
życie jest przy sobie

w walce
z pożądaniem o spełnienie

okna przesuwają się
zatrzymując w sobie obrazy
jak przy święcie
(bożego ciała)
rzucają głębokie cienie
do wnętrz

rzeźby zostały same
lżejsze od powietrza
skłamanego na krzyż

Gdy patrzy jak przez dziurkę w oku
widząc mnie więcej
o chwilę która nie przeminęła

wdycham szarość nieba
nóż obracany pomiędzy żebrami
na przekór czasom
leżę na ścianie przewróconego domu

w zgniatanym szkielecie kiełkuje roślina
wegetacja przeciwstawiająca się prawu
grawitacji w twoim wszechświecie

całuję twarz umęczonego Chrystusa
jemu zawierzam co odcięte
fantomowy ból kobiety

całuję twarz w lustrze

nocą na rzece wśród śnieżnych brzegów
jak zgubionym na mrozie szalu
ścieżce z kilku garści popiołu

chmury z wywróconego nieba
skrzepnięte w ostre kształty szklanych kier
przepływają pod krzywą gałęzią czasu

– zogniskowane na oku
w symbol
gwiazdy widzianej przez łzę

kwiat
zwraca wyziębioną twarz
ku słońcu

miast słowa
wyrastając ponad granit
dni spoglądających w nieobecność nieba

czy boli

w miejscu serca
szorstki fiolet

mądrość snu
pośród pajęczyn
stłuczonego szkła

jeśli wszystko ma sens
na końcu drogi