Autor: silvershadow

noc to czas
w którym połowa istnień opuszcza ziemię
wyobrażalne są istoty
dla których chwila może dłużej trwać

buduję most
drżący i filigranowy
z cukrowych pałeczek

po nim czmycham
nim poprószy ubiegłe dni
– mikroplanety
znalezione w cudzych śladach

w drodze do mgławic
przebijam twoją dłoń
jak kolejny pas

klamka przymarzła

do nieotworzonych dni
jak w kostkach ocean

drżący
złowieszczo pod zamrożoną twarzą

między lustrami
nie płynie czas

w nim księżyc i słońce
– blask wahadła
kołysze pobudzając
zaufane kontury

duchy dawnych dzieł
w drodze ponad wiek
wyrastają z nas
zielone gwiazdy

słońce odmraża pustą kulę nieba
chwyta nim zdążymy spaść
wraz z nocą

znowu przyjdę
gdzie czekasz pośród śpiewu ptaków
jesiennego szumu drzew
jak wtedy
od lat

nie istnieje czas

jedynie dzień i miejsce
na drugi by powrócić
niczym ziarenko piasku

szkło
z kompleksem zapomnianych ról
niepowtarzalnych ułożeń

poza chwilą
bogowie obejrzeli świat
do końca

pozostawiając uchylone światło
udali się do palarni opium

naszych dusz

miłość jest entropią
w fi­liżan­ce ka­wy połowa planety
dru­ga wciąż się kręci
cicho jak słowo na zewnątrz po­zos­tające zestawem
cyfr i liter
x² plus (5y/4 – √(|x|))² ≤ 1
pod­niesione do ≤ 2
≤ 3
kładzie na stro­nie mikrocienie
słone od słońca powietrze
kołyszą fa­le uderzeń cu­kier­ka o szkliwo
– spa­jają z szeptem – świer­szcz – w moim języ­ku
nie wiedząc że wewnątrz jes­tem ta­ka jak ty
w us­tach przewracasz słodko
następny ka­myk domino

ptaki śnią o ziemi
naczyniu sklejonym z pól grawitacyjnych

na łączeniach czas skrzypi pod nogami
przez chwilę można ujrzeć przebyte drogi
do gwiazd
i zrozumieć niemożliwość odejścia

pokój wypełnia zapach drugiej strony
Boga – śpisz
z głową wtuloną w skrzydło

w oczach błękitny bez

w dłoni – żylaste światło
jesień

to była szczęśliwa podróż

między ziarenkami czasu

zabierzesz mnie
z sobą?