uścisk
świat ma puste ręce
z którymi nas zostawia
najgłębszy głos
spał
jak powoli nakręcany zegar
każdy jest innym kolorem
na niespokojnym jeziorze
przychodzisz do mnie po krwi
jej pulsu w mojej dłoni
Autor: silvershadow
blada oścież
zasłuchanym w szum
oddalającego się pociągu
ukazuje się droga
jak tylko we wspomnieniu
duchy dawnych miejsc
gdy czas jest struną
uderzającą o próg
dom jak podarta koszula
przykrywa garstkę zalęknionych cieni
na ściętej twarzy
splecione wibryssy
w arterii do nieuporządkowania
wysypują się z rąk
tańczące kwiaty
oddychamy drobnymi liniami
niesieni przerywanym światłem
przez bramę
nad rozłożyste sny
jak pola z wełnianych piór
kawiarnia starości
lustro głębin unosi
ich jak senną mgławicę
z zielonych światełek
słyszy
jeszcze tylko ten głos
gdy plecy
powracającego czasu
są stłuczone
Dziękuję 🧡
Lubię czytać Twoje wyjątkowe, piękne myśli. Pozdrawiam serdecznie :)
Dziękuję za ciekawy komentarz :))
Nareszcie szczęście to powiedziało :)
Poszedł do Grażyny KS ponieważ chciał poczytać ciekawych recenzji książek :)
Miło Ciebie widzieć i czytać dowcipny smoku :) Pozdrawiam serdecznie :)
Zamiłowanie. :))
_ Mam dość szukania, zapraszam - powiedziało szczęście. :))
Był u Grażyny KS od kiedy zasłaniasz okna. ;)
Zamykanie oczu nic nie da, nie warto też regulować odbiorników. Już taki yestem. :P Zimny smok.:D
Piękny wiersz. Razem... każda droga staje się lepsza, łatwa, bardziej prosta... Pozdrawiam :)
😁
U mnie wtedy jest....
Słowa proste są najlepsze, najpiękniejsze, najprawdziwsze, są naj... Pozdrawiam :)