Otagowano: Wiersze o miłości

W dojrzewaniu, które tak naprawdę trwa całe życie, najfajniejsze jest to, że przychodzą takie momenty w których zdaję sobie sprawę, że się myliłam i dzisiaj zmieniam zdanie…Tak zmieniam, bo doświadczenie pozwoliło mi zobaczyć inną perspektywę (…)

To tak na okrągło mówiąc… (pisząc)
A idąc do brzegu: Jeżeli Pan Bóg pragnie mojego (naszego) ludzkiego szczęścia, a wierzę, że pragnie, to zwykłe przyznawanie się do tego, że nie wyrosłam z romantyzmu, niczego nie psuje w moim życiu (nie muszę go odrzucać).

Bo skoro Bóg jest Miłością, jest też Mądrością, a miłość (mądrość) pomaga nam być przy swoim sercu i jednocześnie widzieć szerzej, głębiej i w różnych odcieniach, bez radykalizmu, który tak czesto wykrzywia i bardzo zubaża to, co wciaż jest tajemnicą Bożego działania (…)

“Czyż nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas jego siostry?”

Czasami najtrudniej dostrzec Miłość wśród najbliższych (…)
Często najtrudniej dostrzec Miłość w sobie (…)
Trudno nam rozpoznać wśród
codziennych i w zwykłych, monotonnych czynnościach – Bożą obecność, tzn. Jezusa, który tak samo jak my, oprócz tych dobrych, radosnych chwil, zmagał się z odrzuceniem, z niezrozumieniem, z nieprzyjęciem.

Czasami pozostaje tylko być
Jak zawsze płomień,
kawa
i Słowo (Boże)
I…
Nie dzieje się nic (…)

Mimo to – wracam
Wierząc, że Ty
Jesteś, który jesteś

O poezji
szumią wiersze
nostalgia
pamięć
cisza
wiatr i
listopadowe powietrze
A o człowieku
najpiękniej
wspomina serce
Pojemne
Wrażliwe
Czułe
Prawdziwe
Miejsce spotkania
(…)