Autor: blindniemy

ona… zbierała okruchy
…
czym jest lęk pragnienia
nigdy nie ugaszonego
gdy stoisz przy pełnej studni
czym
słowa błyskotki natężenie woli
brzegi dotknięć ty i jaźń
strefa komfortu intencji zła

tam gdzie spadają skrzydła aniołów
okaleczone prawdy zwodzą
tworząc najbardziej udane kłamstwa
…
gdy cisza robi się coraz głośniejsza
czas to droga… by dojrzeć m i ł o ś ć
gdyż nie masz niczego na zawsze
i… jest
oddech przestrzeni wiatr niebios
wspólna radość i samotność
pomieszczona w sercu
…
ta dziewczynka
zbierała okruchy miłości
w spojrzeniach
…a
te łzy obeschłe raz jeszcze
gdy wszystkie klękną
na kolanach odnajdują raj

i ten głos

…kładę
przed tobą człowieku
głód miłości konających serc

zapach ogrodów
kwitnących pocałunków

zakochana
ubrana w jego myśli

zakochany
co dzień wita ciszę rozjaśnioną twarzą

czy to deszcz… czy może ty z deszczem
dzielisz się łzami

ciepłym w i a t r e m

naszkicowani

podobno było słońce

po­dob­no niebo było
i aniel­ski szept trosk
umęczo­ny twoim krzyżowa­niem

po­dob­no słowa były
spi­sane nat­chnione święte
byś był gotów

i oto znów jes­tem
jak na­gi

słowa są piękne
gdy za ni­mi nie stoi pus­tka

od poez­ji
og­nia chłodu i woj­ny
wy­baw nas Pa­nie

jest ta­kie miej­sce
i oczu zam­knięcie
które doj­rzy prawdę
i
wszys­tko co umiera
na twoich dłoniach – b u d z i się
w myślach Bo­ga
gdzie łzy wiat­ru wyg­ry­wają
cho­rały nieba

pochy­lone nad tobą
o d
p o c z ą t k u

i …
było
słońce i niebo było
od poez­ji
og­nia chłodu i woj­ny
…

opowiem ci… co na drodze

spłoszona cisza
maleńki pyłek z wiatrem –
czeka drugi brzeg

wykradzione zapłakane o c z y
romantycznych wspomnień
pragnień jedności w dotyku piękna
nie objęte odmienione
zwiewną wstęgą ciszy
nie potrafią spocząć
pośród przegranych
zagubionych znaków

trwaniem do końca przemijania
linią podziału na dłoniach i w sercu

pozostały mi jeszcze oczy
posil się
jeśli musisz

—————————
…widziałem na spacerze