Otagowano: wiersze refleksyjne

schowani jak śnieg
w miejscu cieni
od nowa trwamy

pośród ciał
kwitnących na niebie
niewidoczni

między lustrami

ślady
jak słowa i pragnienie
przekazujemy sobie znak
by iść

po powierzchni
jak bańka
rosnącej chwili

( jaka to przyjaźń ? )

przecież mnie lekceważysz
traktujesz jak powietrze

opcję na wszelki wypadek
gdy będziesz w totalnym dołku

wewnętrznie rozbita i pokonana
przez nałóg lub złe skłonności

ty wiesz że zrozumiem wszystko
umiem przebaczyć drogę pokazać

przykryć uśmiechem to
co tak bardzo zraniło

jednak wszystko ma swój czas
popełniasz te same błędy

a ja jestem tym zmęczona
i blizny się nie chcą zagoić

przestaję dbać o relacje
szczególnie te jednostronne

nie chcę być wciąż niewidzialna
zaczęłam stawiać granice

nie będę nikogo tłumaczyć
i nie pozwolę się ranić

Kiedy się trudno z sobą zgodzić
od siebie zdarza się uciekać
i chować się przed sobą
jak najgłębiej w sobie

a potem
w lustrze się oglądać
i widzieć się bez siebie

więc
by się sobą nie brzydzić
siebie sobie nie zohydzić
wypada siebie
w sobie poszukać
i z sobą siebie pogodzić
by ani nie odchodzić od siebie
ani przed sobą w sobie się nie chować
ale na siebie w sobie się godzić

wtedy
łatwiej się będzie
sobą nie zawodzić

w obrocie wokół nas
zetrą się już gwiazdy
usiądź obok na dachu nieba
powiedz: jestem
– to wystarczy

patrz
jak wrastając w nią
przemienia się
w materię

w pomnik
oraz zbroję
w której tylko kurz
i żużel

Metaliczny krzyk
płonie falistym żarem
duszący błękit
*
W objęciach źrenic
skamieniałych trumien miast
trzeszczy martwica
*
W spłowiałe usta
uderza przelotny kurz
ściera sól i krew