Otagowano: Wiersze o codzienności

ja i słowa
wspólne terytorium
niepodzielone przecinkiem

one wiedzą
kiedy milczę naprawdę

z liter robię sobie schron
one ze mnie głoskę,
która drży, gdy ktoś czyta

czasem buntują się
nie chcą być miękkie

ale nocą
układają się we mnie
jak koty
w ciepłe zdania

czy to już ten moment
gdy serce pęka bez dźwięku
a myśl próbuje jeszcze raz
rozchylić zamknięte drzwi?

czy zdążę spojrzeć w niebo
nim całkiem zapomnę jego kolor
czy ono w ogóle pamięta
że ktoś tu chciał się odbić w błękicie?

czy słowa mogą umrzeć we mnie,
nie wydane, nieusłyszane,
jak ptaki, którym nikt nie otworzył klatki?

czy zdążę jeszcze zadrżeć,
nim wszystko się wypali,
czy zostanie po mnie tylko
ciepło dłoni,
której nie było komu trzymać?