współczesna twórczość literacka w świetle historii
Nie płacz już, siostro,
łzy są jak deszcz,
który nie przynosi wiosny.
Nie wołaj mnie imieniem —
jestem w świetle,
w dotyku wiatru,
w ciepłym oddechu dnia.
Nie mów o stracie.
Wszystko trwa.
Tylko ciszej,
tylko dalej od łez.
02.11.2025 r.
Dyptyk liryczny. O pamięci, trwaniu i rozmowie dusz.
Zadusiło nas od wspomnień,
zagubionych pragnień i dni,
wspominanych nocy,
tlących się przez lata.
Zadusiło nas —
mimo iż ustało łkanie.
Za duchy zmarłych, poległych
modlitwa krótka,
lecz szczera.
02.11.2025 r.
Miniatura liryczna. Refleksja o pamięci, przemijaniu i duchowym trwaniu.
I. Pamięć
Kochany braciszku,
mógłbyś mieć syna, drzewo i dom,
oraz wnuki.
A ty —
masz znicze, kwiaty,
wiecznie zielony iglak.
Pozostawiłeś mi miłość,
zdjęcia
i pamięć.
Dobrze czy źle?
Sama nie wiem.
Gdybym nie pamiętała tak żywo
każdego dnia, każdej chwili,
każdego słowa, spojrzenia, gestu…
Gdybym nie pamiętała tamtych chwil —
pamiętam, jakby to było wczoraj.
Tylko znicze zmieniają kolor
i zapach dymu.
II. Cisza
Nie rozmawiam o tym z innymi.
O niczym już nie rozmawiam.
Nawet śmiech ciężko wykrzesać.
Wyobrażasz to sobie?
Pewnie nie.
Zmieniłam się.
Jest mi dobrze ze sobą —
bardzo poważnie potraktowałam wszystko.
III. Wybaczenie
Wybacz,
że nie posłuchałam twoich rad.
Nie byłam w stanie
być niewidzialna.
02.11.2025 r.
Tryptyk liryczny — elegia o pamięci, ciszy i wybaczeniu.
Odszedłeś, Kacperku, w siną dal,
za chmury, obłoki, za tęczowy most.
Odszedłeś, maleńki,
choć zostać mogłeś
jeszcze troszeczkę, jeszcze rok,
a może dłużej, wiele lat…
Odszedłeś, Kacperku, w inny świat.
01.11.2025 r.
Miniatura poetycka.
ziemia usłana chryzantemami
złote, bordowe, białe —
ścielą cmentarne dywany
wokoło dusze przysiadają
na grobowcach,
wpatrzone w ludzi
1.11.2025 r.
Miniatura poetycka
odszedłeś, braciszku,
odszedłeś
po cichu.
tamtej — z pozoru przyjaznej — wiosny,
która straciła wszystkie dni.
łez już nie ma,
wypaliły korytarze
nie tylko w duszy,
nie tylko w tle.
na ziemi zostały ślady
twojego istnienia, imienia,
którego dźwięk w powietrzu drży.
odszedłeś, braciszku,
odszedłeś
tej ciemnej nocy,
gdy zgasł ostatni świt.
dzisiaj tylko ogień płonie
w czerwonej lampce,
wiatr unosi milczenie nieba,
deszcz pada zamiast łez.
01.11.2025 r.
Klasyczna elegia, lamentacja – o pamięci, żałobie i utracie.
Pierwszy listopada
ziemia usłana chryzantemami
złote, bordowe, białe —
ścielą cmentarne dywany
wokoło dusze przysiadają
na grobowcach,
wpatrzone w ludzi
1.11.2025 r.
zabili cię, braciszku,
zabili
tamtej — z pozoru przyjaznej — wiosny,
która straciła wszystkie dni.
łez już nie ma,
wypaliły korytarze
nie tylko w duszy,
nie tylko w tle.
chodzą po ziemi nadal,
depcząc twoją pamięć,
dobre imię krwi.
zabili cię, braciszku,
zabili
tej ciemnej nocy,
gasząc wszelki świt.
dzisiaj tylko ogień płonie,
tylko czerwona krew
płynie cienkim strumieniem,
zamiast łez.
01.11.2025 r.
/Klasyczna elegia, lamentacja – o pamięci, żałobie i utracie./
Piękne słowa... Podróż w nieznane bagaż pełen tęsknoty - smutne widoki
Kolejna perełka! Pozdrawiam :)
Tak :)
Adiunkt, czy dotarła do Ciebie na poczcie w. moja odp.?
Wyjątkowy, jak zawsze. Pozdrawiam. PS. Proszę o polecenie kolejnej pozycji książkowej :)
Pozdrawiam.
orlistat drug price orlistat drug price
liraglutide cost plus drugs liraglutide cost plus drugs
xenical savings card xenical savings card
🙂
Nie jest za późno. Pozdrawiam.
bupropion naltrexone reddit bupropion naltrexone reddit
Pisząc... myślałam o dobrych, pozytywnych, empatycznych uczuciach, o miłości do drugiego człowieka, do innych... Dziękuję za Twój komentarz, pozdrawiam :)
Do miłości trzeba dwojga.... chyba że .... kocha się samego siebie.... to często jest trudniejsze niż kochać kogoś...