Przemiał
Tynkuję twarz.
Krew na ustach.
Wciskam stopy
w imadła szpilek.
Ruszam w tryby miasta.
Przedzieram się
przez arterie
z betonu.
Nad głową
żelbetonowe szczęki
przeżuwają
resztki nieba.
Domy
z obdartą skórą
odsłaniają blizny murów.
Tłum –
bezimienna masa
miażdży własne cienie.
Mój powolny krok
to dla niej obelga.
Słyszę tylko własne kroki –
jedyny żywy rytm:
Stuk.
Stuk.
Stuk.
Autorem wiersza "Przemiał" – jest Bianka97. Wszelkie prawa autorskie do wiersza należą do autora. Kopiowanie, rozpowszechnianie, publikowanie lub jakiekolwiek wykorzystanie utworu w całości lub w części, bez uprzedniej pisemnej zgody autora, jest zabronione. Niniejszy utwór został opublikowany na portalu poezja-proza.pl w celu promocji twórczości autora oraz dla bezpłatnej lektury czytelników. Zachęcamy do zapoznania się z innymi publikacjami portalu, takimi jak wiersze, haiku, opowiadania, dzienniki, listy, recenzje, oraz myśli autorów.
Bardzo dziękuję!
ładny wiersz, przemawia, w środku widzę też zmianę narracji