O wspinaniu na realne skały dopiero zaczynam marzyć, ale od zawsze wspinam się wszędzie gdzie mogę, nawet kiedy nie trzeba. Teraz uznałam to za konieczne i skutek był iście tatrzański. Klasyczne odpadnięcie plecami “w glebę” ale na twardo, z łoskotem, pomiędzy sprzętem, który obił amortyzatory, ale skrzydła nie odpadły, tylko skrzypią od kilku dni. I co najważniejsze wciąż żyję i to w tym samym ciele. 😉

Czyli wspinasz się po skałach? Dobrze, ze masz skrzydła. Ile to ludziska mają szalonych pomysłów, by się zabić? A najtrudniej jest żyć i codziennie otwierać skrzypiące powieki. Uwazaj na siebie, bo smok z trudem lata i Cię nie złapie…
Dobranoc. 🙂

Mówią, że szaleństwa mi nie brakuje ;). Do tego jak przystało na motyla ciągle nie tylko gdzieś lecę, ale i zaliczam loty. Ostatni był wyjątkowy, ponieważ w trzy sekundy dokonał analizy wszystkich wartości, możliwości uchwycenia wiatru, a po fakcie pokazał, że podświadomość działa szybciej od świadomości, i wypracowane odruchy machania skrzydłami są już zupełnie niekontrolowalne. Pozdrawiam z rozłożonymi skrzydłami i całą głową po twardym odpadnięciu od skały 🙂